भैरवगड ते रतनगड

।। श्री आशापुरी देव्यै नमः ।।

till date (कल किसने देखा है?), easily the most beautiful trek in Sahyadris and invariably, the best post from this blog.. भैरवगड ते रतनगड

आपणच cylinder ️🛢️, शेगडी 🔥, भांडे 🗡️ 🍽️ ️, किराणा 🌾, tent ⛺ वगैरे घेऊन स्वावलंबी trek करणाऱ्या विशाल बरोबरच काय तर सह्याद्रीतच camping करायचा हा पहिलाच प्रसंग.. ह्या आधी, साधारण ३ आठवड्यापूर्वी गणतंत्र दिवसाच्या 🇮🇳 निमित्ताने प्रचंडगडावर प्रचंड ध्वजाचं ध्वजारोहण बघण्याकरता भुतोंडे खिंडीतून, via बुधला माची, जो तोरणा night trek 🌃 केला होता, तो मागच्या वर्षी अस्वलखिंड cancel झाल्यामुळे SG बरोबरचा ☝️️ पहिलाच..

डिसेंबर end २०१९ ला काही कारणास्तव योग नव्हता आला आणि ह्या वेळेस लग्नाच्या वाढदिवसाला ❣️ ठेवल्याने परत हुकतो, असंच काही वाटत असता राहुलचा message आला, "मी जातो आहे" 🙋‍♂️.. खूप धाडस करून better-half ला विचारलं.. "कोशिश करने वालो की कभी हार नही होती" किंवा एका जाहिरातीत म्हंटल्याप्रमाणे "पुछने मे क्या जाता है?" ते हेच.. आणि तेच स्वप्नील खोत पण येतो आहे कळल्यावर तर there was no looking back 🤗..

१३ फेब्रुवारी २०२१

बरं, भैरवगडला निघालो आणि गाडी 🚍 वेळेवर पोहोचली असेल, असं कधी होत नसतं.. मागच्या रविवारी मोरोशीला जातांना tyre फाटलं (read post here), आणि आज शिरपुंजेला जातांना clutch went loose..

वेळ होती पहाटेचे ३:३० आणि जागा होती सन्नाटा - नाशिक-पुणे highway 🛣️️, संगमनेरच्या अलीकडे २३ कि.मी... gear ⚙️ सहजा-सहजी पडत नव्हता आणि म्हणून गाडी पुढे सरकायलाच तयार नव्हती.. फोन 📱 करून, काय करायला पाहिजे? आणि गाडी जर नाहीच हलली तर ट्रेकचं काय करायचं? अश्या काही प्रश्नांचे ❓उत्तरं सापडायचा कार्यक्रम सुरु झाला.. सल्ल्याप्रमाणे कसा-बसा पहिला आणि एखाद कि.मी. नंतर दुसरा gear टाकून गाडी १२ कि.मी. पुढे हिवरगाव पावसा toll plaza पर्यंत आली.. एका गॅरेज 🔧 वाल्याच्या टपरीवर त्याचा नंबर होता (असतोच).. phone केला तर येतो म्हंटला, परत केला तर (त्याच्या) गाडीत petrol नाही.. plaza ओलांडून दुसऱ्याला phone.. 'gangs of wasseypur' सारखा हा मात्र आला.. 'नक्की काय झालंय?' ह्याचा तपास घेत कळलं की (आमच्या) गाडीत oil 💧 नाही आणि पहाटे सोय होणं कठीण.. तरी आम्ही hopes नव्हते सोडले.. plan B म्हणून २ bolero गाड्यांची arrangement झाली होती, आणि त्या निघणारच, तेवढ्यात आमची ही गाडी clutch-ready झाली.. स्थगित झाली होती ती प्रक्रिया परत सुरु झाली.. नंतर मात्र 😴 शिरपुंजेला पोहोचुनच ८:३० वाजता जाग आली..

मागच्या वेळेस गावात दूध 🍼 भेटलं नव्हतं, म्हणून दूध पावडर घेऊन आलेल्या वैभवची बॅग 🎒 ८ जणांनी पालथी घातली.. शेवटी यमला 😈 ती सापडली, (अर्थातच, यमला नसती सापडली तर ती परतल्यावर वैभवला पण नसतीच सापडली 😉).. तोपर्यंत "उपम्यात कोण मनुका टाकतं?" आणि "अजून नाही टाकायच्या, आपल्याला सगळ्यांचं नशीब 🍀 test करायचंय" अशी काही चर्चा करत १० 🕙 पर्यंत चहा-नाश्ता झाला.. आधी नाश्ता, नंतर चहा 🍵 असतो ना, मग नाश्ता-चहा म्हणायला पाहिजे ना?.. असो, "मला batting नको" हे आज आम्हाला आयुष्यात पहिल्यांदाच ऐकायला भेटलं (बहुत कुछ life मे पेहली बार होता है, हे माझ्या बाबतीत तरी ह्या trek मध्ये भरपूर वेळेस झालं).. गावातले लहान-सान पोरं cricket 🏏 खेळत होते, वाटलं थोडं आपणही relive-the-childhood करायला काय हरकत आहे? यमचा लाल डोळा, ही आजच्या cricketची आठवण..

cricket - country's religion

first mountain, first view

सगळं आवरत (गाडीत ठेवत), फक्त पाणी 🍶, घरून आणलेला दुपारचा डब्बा 🍱 आणि रात्री उशीर होणार म्हणून torch घेत आम्ही १०:३० 🕥 ला scheduled range मधला पहिला गड ⛰️ चढायला सुरुवात केली.. कुठेही सपाटी नसलेला आजवर ट्रेक केलेल्या गडांमध्ये हा बहुतेक पहिलाच गड असावा.. संपूर्णतः पायऱ्या (ढासळलेल्या धरून) असलेल्या ह्या गडावर पोहोचलो की फक्त पाण्याचे टाके दिसतात.. काही कोरडे तर काही भरलेले, काही open-to-sky तर काही covered.. थंड आणि गोड mineral water पिण्याचा हा आयुष्यातला पहिलाच आनंद.. ढाक-बहिरीला बघितले (read post here), तसेच ह्या गडावरच्या भैरवाच्या मंदिरात सुद्धा public use साठी भांडे आहेत.. स्वयंपाकासाठी वापरायचे आणि धुन परत ठेऊन द्यायचे.. चोरी होत नसते..

शिलालेख (अवशेष)

एखाद्या / कुठल्याही गडाच्या top वरून चारही दिशांना दिसणाऱ्या प्रत्येक गडाचं नाव आपण सांगू शकता का? तर प्रत्येकाचं नाव तरी आहे का? हा पहिला प्रश्न पडतो.. स्वप्नील साठी हा "बाएं हाथ का खेल" आहे.. येव्हढंच नाही तर प्रत्येकाचा इतिहास आणि भौगोलिक, सांस्कृतिक महत्व सुद्धा.. सिंह 🦁 ठीक आहे पण अस्वल 🐻, गाढव 🐴 आणि कोंबडा 🐓 नावाने पण डोंगरं / गड असू शकता, हे फक्त त्याच्याबरोबर ट्रेक केल्यावरच कळू शकतं.. स्मृतीशिल्प आणि खालून वर वाचली जाणारी वीरघळ, यांची तो सांगत असलेली, सविस्तर माहिती ऐकून झाल्यावर आम्ही गड उतरायला सुरवात केली..

"बासरी सारखा आवाज कुठून येतो आहे?" तर हा होता trekking poleला height adjust करायला असलेल्या holes 🕳️️ चा जादू.. जशी बासरी वाजवायला आपण हवा फुंकतो, तशीच ह्या holes मधून जाणाऱ्या वाऱ्यामुळे बासरी वाजल्यागत भास होत होता.. त्या holesला specifically काही म्हणत असतील, तर जरूर कळवा..

थोडंसं उतरून करायचा होता traverse, आणि तो काही कमी नव्हता.. वाटेत २ गुहा लागल्या, जिथे लोक actually राहतात (आमच्या सारखे trekkingला आलेले नाही, तर, स्थायिक / कायमस्वरूपी).. इथे खवा 🍚 बनवून खाली राजूर गावात विकता, जिथले कंदी पेढे 🍮 world-famous आहेत.. शेवटच्या झाडाखालच्या 🌳 सावलीत घेतलेल्या विश्रांतीला tata bye-bye करत आम्ही उजाड plateau वरून गारगोटी बघत, आता कुठे दिसू लागणाऱ्या 'महाराष्ट्राच्या चौथ्या उच्च शिखर' घनचक्करच्या दिशेने चालत होतो.. ह्या डोंगरावर बघायला तसं काहीच नाही, पण इथून दिसणाऱ्या viewला आजच्या दिवशी मात्र तोड नव्हता.. "सुख काय असतं?" म्हणत वेळ होती DSLR 📸 ची..

स्थायिक

गारगोटी on घनचक्कर

जिथून आलो तो भैरवगड आणि जिथे जाणार आहोत, ते गवळदेव, कात्राबाई, रतनगड सोबत AMK, कळसुबाई, हरिश्चंद्रगड आणि wilson dam (भंडारदारा) 🏝️️ चे अतिसुंदर दृश्य सोबतीला घेत आम्ही दुपारच्या ३ वाजता तिथे ऊन्हात पण थंड वाऱ्यात जेवण करायचा 🥙 मौका साधला.. विश्वासला lens cap हरवली, हीच समजूत घेऊन तिथून प्रस्थान करावं लागलं (संध्याकाळी सापडली म्हणा)..

wilson dam (भंडारदारा) आणि बरंच काही

गवळदेव from घनचक्कर

भैरवगड ते घनचक्कर तसा (relatively) जास्त चढ नव्हता, पण समोर दिसणाऱ्या 'महाराष्ट्राच्या तिसरा उच्च शिखर' गवळदेवला जायला आता k2sच्या शेवटच्या डोंगरांहुन (read post here) कडी मेहनत करावी लागणार होती.. खाली उतरून जवळ-जवळ ६०% base traverse करायचा होता.. अंधार व्हायच्या आत कमीत-कमी गवळदेवचा scree असलेला patch तरी उतरून झाला पाहिजे, हे target सकाळीच set केलं होतं.. त्या हिशोबानेच, आम्ही गवळदेवचा rockpatch 🧗 चढून, माऊलीने आणलेल्या कोकमचा 🍹 आनंद घेत, ह्या २ दिवसाच्या range trek मधल्या सर्वोच्च बिंदूहुन आजचा मावळता सूर्य 🌇 बघितला..

घनचक्कर from गवळदेव

गवळदेव

अंधार व्हायच्याआधी आम्ही फक्त गवळदेवच उतरलो नव्हतो तर समोर दिसणारा पर्वतीहुन छोटा मुडा सुद्धा चढून, दुसऱ्याबाजूने उतरलो होतो.. उर्वरित कार्यकर्ते स्वेच्छेने जसं आणि जितकं जमत असेल, तसं आणि तितकं trek करत उशीर होणार नाही, ह्याची काळजी घेत होते.. तन्मय आणि संजयला मात्र निराश करण्यात आलं, गवळदेव पूर्ण चढले असते तर उतरायला 🌑 अंधाराबरोबर rockpatch आणि screeचा double त्रास झाला असता, so पर्याय नव्हता..

तिथून सगळ्यांनी एकत्रच जायचं ठरलं.. bag मधून torch 🔦 निघाल्या आणि शोध सुरु झाली खिंडीची, जिथून आम्हाला कुमशेतला मुक्कामी 🎪 उतरायचं होतं.. खिंडीच्या पलीकडेच कात्राबाई, तर मुक्काम खाली का? आणि मुक्काम खाली तर उद्या सकाळी परत हीच खिंड चढायची? ह्या प्रश्नांचे obvious उत्तर विशालने सकाळी भैरवगडाच्या पायथ्याशीच दिले होते.. deccan ultra च्या volunteersनी ठिकठिकाणी त्यांच्या स्पर्धकांसाठी खुणा करून ठेवल्या होत्या.. एक ठळक arrow ↙️ खाली इथून उतरा, असं स्पष्ट सांगत होता, पण आम्ही अनुभव असलेल्या खिंडीतूनच उतरायच्या निर्धाराने तिचा शोध घेत होतो..

दूरवर light 💡 दिसत होते.. "पण कुमशेत इतकं लांब नाही.. खूप remote village असल्यामुळे गावात light नाहीत.. इथून कुमशेत नाही दिसणार" हे विशालचे शब्द.. separate paragraph काढला आहे ह्या एका statement साठी.. किती महत्वाचं आहे, हे अवघड नसावं समजायला 😁 / पुढच्या paragraph मध्ये लक्षात येईलच 😜..

वाट सापडल्यावर, झालेल्या उशिराची थोडीफार भरपाई करण्याचं ठरलं.. ७ जणं पुढे जाऊन tent 🏕️️ लावतील आणि जेवणाची तयारी करून ठेवतील.. सगळे आल्यावर जेवण बनवू, खाऊ आणि झोपू.. खिंड उतरल्यावर जेव्हा पहिलं शेत लागलं, तेव्हा असं वाटलं की आता पोहोचलोच.. पण तो समज, 'गैरसमज' हुन अधिक काही असणार नव्हताच.. अजून दीड-पाऊणे दोन कि.मी. वेळ गेल्यावर आलेे - ते वरून दूरवर दिसणारे lights, दिसली ती bus 🚌 आणि दिसलं ते मंदिर 🕉️.. आता तुम्ही म्हणाल 🤔 वेळ कुठे कि.मी. मध्ये मोजता? builder / promoter जाहिरात करतांना शिवाजीनगर १० मिनिट, हिंजवडी १५ मिनिट, असं मोजतातच ना ! 😹

stretching करून ९:३० ला मंदिराच्या पटांगणात tent लावण्यात आले, चहा करण्यात आला आणि भाजी कापण्यात, सोलण्यात आली 🥗.. १०:१० पर्यंत सगळे आल्यावर rice आणि शिरा बनवण्यात आला.. भात बनवत असलेल्या यमला विशाल ने विचारलं: "पाणी किती टाकणार?" बाहुतेक उत्तर अपेक्षित होतं "अर्धा पातेलं", पण यम: "शिजण्यापुरतं".. प्रशांत उर्फ यम का जवाब नाही ! 👌

१४ फेब्रुवारी २०२१

time lapse sunrise

घर असो वा मैदान, सगळीकडची कहानी एकच.. सकाळ झाल्यावर रात्रीचा उरलेला भात आणि शिरा गरम करण्यात आला.. fresh बनवण्यात आली maggi 🍜 आणि कडक बनवण्यात आला ☕ lemon tea.. शेजारी उभे राहून लहान-सान मुलं आमचा सगळा संसार बघत होते.. त्यातल्या एकाने हिम्मत करून आमच्याकडून शिरा नेला आणि त्याचीच एक निरागस pose 🖼️️ 'pic of the day' पण ठरली.. पोटभर खाऊन, उरलेलं pack करुन, सकाळी ९ वाजता परत १-२ १-२ सुरु.. काल cricket, तर आज विट्टी-दांडू.. CTR चे shoes 👞 trekking साठी कितीजरी perfect असले तरी त्यांची lace गड उतरतांना सैल पडते आणि सुटतेच.. रोज नवीन काहीतरी शिकायचं, ह्यात काल शेवटची entry 'tent कसा लावायचा?' ही होती, तसंच आज आपण स्वतःहून सोडल्याशिवाय निघणार नाही अशी shoelace knot ➿ कशी बांधायची, हे विशालने शिकवलं.. CTR is now 'more than perfect'..

काल अंधारात 🌙 पूर्वेकडून (मुडा हून) येतांना left घेऊन दक्षिणेकडे जी उतरलो, exactly तीच साडे तीन-पाऊणे चार कि.मी. वाट उजेडात चढत आज आम्हाला खिंडीत पोहोचायचं होतं.. तिथून पश्चिमेकडे, leftला होता कात्राबाई आणि परत त्याच खिंडीत येऊन रतनगड साठी वायव्य दिशेने / उत्तर-पश्चिमेकडे जायला leftच घ्यायचा होता.. "रतनगड आपण separate plan करु शकतो, पण कात्राबाई skip नका करू".. कालच्या १८ कि.मी. नंतर काही जे यायचं नाही 🙅‍♂️ म्हणत होते, त्यांना विशालचं हेच motivation-cum-suggestion.. आजचा पहिला target होता ह्या range trek मधल्या killer viewचा, जो होता सह्याद्रीतील सर्वात खोल दरीचा, ज्याला सोबतीला समोर होते रतनगड आणि खुट्टा..

चढाच्या सुरवातीलाच कात्राबाईचं ठाणं आहे.. आणि चढ संपल्यावर जो पठार लागतो, त्याचा पसारा अफाट.. वाटेत लागले काही टहाळं, जे बऱ्याचदा नवसासाठी रचता.. त्याशिवाय घाटवाटेवर, घाटावर आणि कोकणात प्रवास सुखरूप होण्यासाठीही टहाळं उभारतात.. हिमालयात मोठे cairns जसे असतात तसेच काहीसे.. काही ठिकाणी स्मृतीप्रित्यर्थही अश्या शिळा रचलेल्या आढळतात.. top हुन दिसत होता end-to-end रतनगड.. आणि डावीकडे multiple steep ridges.. जवळून बघायला अजून थोडं खाली उतरलो.. जास्त खाली जाऊन फायदा नव्हता, कारण तोच उतार पुन्हा चढावा लागला असता आणि plan आजही मोठाच होता.. चंद्रगड ते arthur seat trekच्या वाटेत (read post here) जे views दिसतात, त्याहून प्रखर, bold, deep आणि enthralling (मोहक) 😎..

टहाळं

the drop

दरीचा drop इतका भयानक आहे की panorama mode सुद्धा लाजेल.. no exaggeration, पण 'इथून निघावं' असं वाटत नव्हतं / वाटत नाहीच / वाटू शकतही नाहीच.. पण नाईलाज.. १२:३० ला टहाळापर्यंत return येऊन कौस्तुभ सरांची वाट बघितली.. ते सगळीकडे आमच्या बरोबरीनेच होते, आणि त्यांनीच आल्यावर सांगितलं / म्हंटलं, "माझा रतनगड २ वेळेस झाला आहे, माझ्यामुळे तुम्हाला नको उशीर, तुम्ही व्हा पुढे".. माऊली त्यांना घेऊन येणार होता.. आम्ही ६ - स्वप्नील, यम, वैभव, राहुल, राहुल आणि मी झटपट खाली उतरुन R2Hच्या वाटेला लागलो - typing mistake नाही आहेे, राहुल २ 👦 👨 होते.. आणि हे तेच होते ज्यांच्या बरोबर मी मागच्या वर्षी lockdown आधी 🔓, फेब्रुवारीतच SRT केला होता (SRT काय? तर read post here).. R2H म्हणजे रतनगड ते हरिश्चंद्रगड, फरक फक्त हाच की आम्ही कात्राबाईहुन रतनगडला जात होतो.. हरिश्चंद्रगडची post इथे वाचा.. 

भर दुपार असून आम्हाला कुठेच ऊन लागलं नाही 🌳🌴.. ही वाट trade route 💱 म्हणून वापरायचे, म्हणजेच trekkersनी किंवा गावकऱ्यांनी ही नक्कीच बनवलेली नाही.. हळू-हळू अग्निबाण pinnacle आणि रतनगड लहानाचे मोठे होत होते (not literally).. झाडाचा नवीन प्रकार (species) आज बघायला भेटला ज्याला निळ्या रंगाची अतिबारीक फुलं-फळं होती, जी फेब्रुवारी-मार्च मध्येच फुलतात.. Memecylon umbellatum उर्फ अंजनी.. आणि, एक विशिष्ट प्रकारचा कोळी (spider) बनवतो, असे tube / funnel webs / trapdoors 🕸️️ ही वाटेत बरेच होते.. आपल्यापर्यंत एखादा किडा 🐛 सहजा-सहजी पोहोचू नये, पण कोणी जवळ आलाच तर सहज अडकावा, हा हिशोब..

अंजनी

trapdoors

'पाणी कुठलं वापरत असतील?' नेहमीच हा संशय घेऊन कधी नसेल प्यायलो, तिथे आज जवळच्याच water source वाघ तळाचं नितळ पाणी बघून निंबू लिंबू पाणी पिण्यासाठी माघे-पुढे नाही बघितलं.. वाजले होते २:१५ आणि schedule मधला शेवटचा गड - रतनगड, सह्याद्रीतील रतन 💎 - आम्हाला बोलवत होता.. दिवाळी २०१८ मध्ये रतनगडला साम्रदहुन आलो होतो (read post here), त्यामुळे गडाची ही बाजू बघितली नव्हती.. trade route सोडून आम्ही गड चढायला सुरु केला आणि आत्तापर्यंतच्या वाटेसारखं इथेही तेच.. दुपार असून ऊन नाही..

काही वेळातच गणेश दरवाजा, हनुमान दरवाजा बघून आम्ही 👩 कात्राबाई आणि 👴 आजोबाचा killer view बघायला वर आलो.. २०१८ साली जे बघितलं / दिसलं, त्यात बदल फक्त हाच कि ह्यावेळेस आम्ही समोर दिसणाऱ्या कात्राबाई top वरून आलो आहोत, ही rewarding 🏆 अशी added sense of achievement होती.. इथून ३ डोंगरांच्या ridge थोडं निरखून आणि कल्पनेपुर्वक 💭 बघितल्या तर ३ human faces 🗿 दिसतात.. परत तेच, 'उठायची इच्छा नाही', पण.. रतनगड जरी चढलो असू तरी timepass करून चालणार नव्हतं.. टाक्याचं पाणी was below expectations, तरी emergency साठी भरून घेतलं..

कोकण दरवाज्याला भेट देत पुढे नेढ्यात पोहोचलो.. समोर AMK आता अधिक स्पष्ट दिसत होते.. ज्यांना माहिती नाही, AMK म्हणजे अलंग-मदन-कुलंग ⛰️⛰️⛰️, another high endurance 💪 trek, still a TODO (नाहीतर इथे सुद्धा 'read post here' नोंद असती).. वाजले होते ४ आणि अजून जेवायचा पत्ता नाही.. सोबत आणलेले 🥒 काकडी-गाजर 🥕 आणि सकाळची pack केलेली maggi 🍝, ह्याच available options वर ताव मारत, पुढे त्र्यंबक दरवाज्यातून उतरायचं ठरलं.. आलो तो रस्ता छोटा होता ना? हो.. मग? तर आम्हाला बघायचे होते trade route वर आजही असलेले ब्रिटिशकालीन milestones..

खुट्टा from रतनगड नेढं

साम्रद ५, पाचनई १३

अर्थातच गेल्या वेळेस रतनवाडीला आहे ते अमृतेश्वर मंदिर बघितलं नव्हतं.. आणि ते information-rich 🤑 स्वप्नील बरोबर बघायला भेटणार, म्हणून आम्हाला ही संधी घालवायची नव्हती.. sunset व्हायच्या आत पोहोचायच्या हिशोबाने, वाटेत परत त्याच ठिकाणी लिंबू पाणीचा shortest possible break घेत, आमच्याच group मधल्या बाकीच्या (६ सोडून) वारकरींना hi-hello-see-you करत, धावत-पळत रतनगड descend केला..

गडामुळे मंदिर नाही तर 🛕 मंदिरामुळे गड आहे.. अमृतेश्वरला पोहोचलो, तेव्हा सूर्य 🌥️️ गडाच्या आडोश्याला गेला होता, पण उजेड बऱ्यापैकी असल्याने आम्हाला पुष्करणी 🐟 आणि त्यातल्या मुर्त्या, मंदिर आणि त्यातलं कोरीव काम व्यवस्तीत बघायला आणि स्वप्नील मुळे अनुभवायला मिळालं.. मंदिराच्या आत असलेल्या pillars वर भारवाहक यक्ष कोरले आहेत.. वाद्ययंत्र धारण केले असता त्यांचा प्रकार / पद्धत गांधर्व आहे, असं समजलंं.. मंदिराच्या मागच्या बाजूस काही वीरघळ आहेेत आणि ठिक-ठिकाणी आपण जे दर्पणसुंदरीचं शिल्प सगळ्याच मंदिरात बघतो, ते.. 

एवढं चढ-उतार करत आमचं (आणि वाचता-वाचता तुमचं सुद्धा) कालपासूनचं meter reading झालं होतं ३८.३ कि.मी. आणि २२३३ मीटरचं elevation gain.. सह्याद्रितील सर्वात सुंदर, offbeat, कमी गर्दी असलेला, rather अजिबात गर्दी नसलेला 🚷, high endurance, technically moderate असा हा range trek दुर्गप्रेमींसाठी "मस्त" आणि "must" आहे.. आता हे मी प्रत्येक post मध्ये म्हणत असेल, तर नाही.. पण "निसर्ग आपल्याला काय देतो आणि आपण निसर्गाचं काय करतो" हा विचार 🤨 करायला लावणाऱ्या अनोख्या trekला आवर्जून recommendation..

raw is the word.. less travelled, close-to-nature (zero commercialization)..
contentment is another.. सुख काय असतं? ही जाणीव..
mesmerizing is the last.. कोणाच्या सौंदर्यात हरवून जायचं असेल, तर ते इथेच, सह्याद्रीत..

photo credits: वैभव, तन्मय, प्रशांत, माऊली

video credits: ज्ञानेश्वर उर्फ माऊली उर्फ Danny

content credits: स्वप्नील, वैभव, विश्वास

and, last but not the least, infinity-and-beyond (from toy story, highest grossing anime) credits 🥰 to वसुधा.. valentine's आणि anniversary सारख्या दिवशी कोण असल्या विचारलेल्या प्रश्नांना होकार देतं? 🙏